moto trips

długość trasy
0
km
N
ie mam pojęcia jakimi drogami jechaliśmy, ale w większości na pewno ładnymi, często pięknymi, im dalej, tym bardziej bogatymi w podjazdy i zjazdy, czasami krętymi tunelami utkanymi z zieleni przeplatanej słońcem.
Od naszych ostatnich wyjazdów bardzo zmienił się wystrój świata. Żółte dywany rzepaku zostały zwinięte i razem z wielkimi bukietami fioletowych bzów, schowane do głębokich szaf Wielkiego Architekta Krajobrazu na przyszły rok. Teraz nastał czas maków… Ta aranżacja jest bardziej subtelna, minimalistyczna i czysta. Dlatego dopiero po dłuższej chwili, dzięki nienachalnym, ale konsekwentnym powtórzeniom, zauważa się podstawowy motyw — delikatne maki, ułożone w nieduże bukiety rozrzucone na zielonym tle. Okazało się jednak, że zmiana dekoracji w Jurze dokonuje się wolniej niż u nas — tam wciąż jeszcze pachnie bez, a rzepakowe dywany czekają na zwinięcie.
Przejeżdżając przez Trzebinię nie można się było nie odnieść do kwestii tamtejszych zapadlisk. Od miejscowej ludności dowiedzieliśmy się gdzie należy ich szukać i że niespecjalnie się nimi przejmują. Więc my też się nimi nie przejęliśmy i pojechaliśmy dalej.
Pierwszy przystanek był nie całkiem zaplanowany i wiązał się z koniecznością wyciągnięcia z oka martwego owada. Jak już się zatrzymaliśmy, to przeszliśmy się po lesie, a tam niespodzianka… Najpierw przy ścieżce, kwitnące poziomki, wystarczająco dużo żeby się zainteresować, a potem krzaczki jagód…, więcej krzaczków… i jeszcze więcej — całe dywany krzaczków. Co za miejsce! Trzeba je zapamiętać i w odpowiednim czasie przyjechać tu z wiadrami. Tymczasem zostawiliśmy to bogactwo pod opieką długich i cieniutkich jak zapałki sosenek, które wspierając się na ramionach swoich sióstr, delikatnie się kołyszą żeby dostarczać jagódkom świeżego powietrza.
Oblepieni pajęczyną i jakimś dziwnym pyłem niewiadomego pochodzenia, pojechaliśmy do Rabsztyna. A tam zameczek — mały, ale bardzo przytulny, taki większy średniowieczny domek jednorodzinny dla ówczesnych nuworyszy, z mocno rozbudowaną funkcją obronną. Ruiny zamku zostały ładnie wyremontowane, a następnie oszpecone przez eklektyczne zapędy jakichś decydentów, którzy pomyśleli, że surowa kanciastość przeszklonego pawilonu z pamiątkami, na samym środku oraz aluminiowych schodów i podestów wszędzie, nada im… Kto ich tam wie, co oni chcieli nadać… I przy okazji zmusili mnie do zmierzenia się z moim lękiem przed ażurowymi schodami 😉
Jednak nie z powodu zamku chyba na zawsze zapamiętam Rabsztyn. Zafundowaliśmy tu sobie swoją własną atrakcję, upadając wraz z motorem. Dla mnie to zupełnie nowe doświadczenie i w tym miejscu chciałabym zapewnić pracowników punktu rozdzielania wypadków losowych, że już wiem, że dużo zrozumiałam, więc na pewno nie potrzebuję powtórek (pls).
Jak już podnieśliśmy siebie i motor z ziemi zalanej wyciekającą benzyną/olejem, to pojechaliśmy tam, gdzie można wejść pod ziemię, czyli do Jaskini Zegarowej w Smoleniu. I tu też dla mnie całkiem nowe doświadczenie — od wejścia ciemność i śliskość, ale jakoś tak ekstremalnie — zderzenie z samą istotą ciemnej lepkiej śliskości. I nagle świat traci swoją radosną, przyjazną twarz i pojawia się pytanie, dlaczego mam wchodzić w tę wąską, mokrą szczelinę? Po co iść tym ciasnym, śliskim korytarzykiem w niepokojące czarne gdzieś? I do tego w motocyklowym kasku! Ale po raz kolejny bezpieczna obecność Krzysia pozwoliła mi podążyć za ciekawością. I na szczęście, bo w środku przepięknie uformowane wapienie, gdzieniegdzie oblane lśniącą mleczną polewą, miejscami mocno przybrudzone (mieliśmy pomysł, żeby je wyczyścić). W komorze otwierającej się za korytarzykiem, na ścianach i suficie fantastyczne płaskorzeźby zwierząt i innych baśniowych stworzeń. A po wyłączeniu czołówek ciemność najciemniejsza ze wszystkich… Cudowne przeżycie.
Potem jeszcze Jaskinia Jasna, która trochę nie jest jaskinią, ale też ma swój urok i imponującą historię. I kręcenie się pomiędzy tymi wszystkimi skałami i jaskiniami, które było przyjemnością samą w sobie.
Później na chwilkę zatrzymaliśmy się w Ogrodzieńcu, żeby zweryfikować nasze wspomnienia zamku. Widziany dzisiaj, zamek okazał się czymś pomiędzy „monumentalną budowlą, która powala”, jak twierdził Krzyś, a „kupą porozrzucanych kamieni”, który to obraz majaczył w moich wspomnieniach z dzieciństwa. Tak naprawdę zamek w Ogrodzieńcu okazał się być mało znaczącym dodatkiem do prężnie działającej branży pamiątkarsko-rozrywkowej. Bo ten ekosystem działa tak, że zabytek jak magnes przyciąga nauczycieli, którzy, jakby przez roztargnienie, ciągną za sobą roje dzieci, za którymi ciągną, niczym pasożyty za żywicielem, właściciele kiosków z pamiątkami i wszelkich parków rozrywki. Tym razem na dzieci czekały gęsi. Całe ich pęki! Pluszowe ptaki ułożone w stosy leżały z rozłożonymi skrzydłami, nie wiadomo czy bardziej martwe, czy w locie. Pojedyncze pokemony, oldskulowe wachlarze i kubki nie miały z nimi żadnych szans. Zastanawialiśmy się według jakiego klucza wybrano ten gatunek. Bo jak gęsi a sprawa polska? Może ostrzegły przed wrogiem u bram zamku? Aaa nie, to w Rzymie… A może, że Polacy nie gęsi…? Krzyś chyba rozwiązał zagadkę podejrzewając, że do naszych brzegów dopłynął statek z Chin z tym właśnie ptactwem. My jednak wybraliśmy inną pamiątkę z wyjazdu — znaleziony przy jaskini zestaw: kawałek wapiennej skały + mech.
Na zachód słońca chcieliśmy zdążyć na Pustynię Błędowską. Po drodze goniliśmy więc z całych sił wielką czerwoną kulę, która coraz szybciej zapadała się w ziemię. I słońce wygrało! Gdy dojechaliśmy już go nie było. Zostały tylko piasek i księżyc. I dobrze, bo słońce zachłannie zagarnia całą naszą uwagę. Dlaczego nie zastanawiamy się tak obsesyjnie każdego dnia, czy będzie księżyc, czy nie? Więc, gdy słońce zrobiło miejsce księżycowi, zobaczyliśmy go w całkiem innym świetle. I to było światło tak porażające, że nie ma słów, które mogłyby wyrazić to doświadczenie…
Plany były tym razem wyjątkowo ambitne, ale jak zwykle wkroczyła rzeczywistość i je zweryfikowała — czas szybko zaczął się kurczyć i przynajmniej jedno miejsce zostało na kiedy indziej.
[pgc_simply_gallery id=”1240″]